در حال بارگذاری لطفا شکیبا باشید...

از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست


■ اخبار » یادداشت ■ شناسه خبر : ۶۰۹۸ ■ دوشنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۲۹
ایرج راد - رئیس هیات‌مدیره خانه‌تئاتر

در بیست سال گذشته دنیای ما کاملا تغییر کرده است؛ اگر به پیشرفتی که در زمینه الکترونیک و فناوری‌ها داشته‌ایم، توجه کنید، می‌بینید چه میزان روی ذهنیت انسان‌ها تاثیر گذاشته است؛ دیگر ارتباط آدم‌ها همچون گذشته نیست. در گذشته آدم‌ها بیشتر یکدیگر را می‌دیدند، بیشتر به خانه یکدیگر سر می‌زدند اما امروز به‌سبب پیشرفت‌های الکترونیک، اغلب ارتباط‌ها از طریق فضاهای مجازی و بدون دیدار اتفاق می‌افتد.

از سویی دیگر در آن دوران هم فجایع بسیار زیادی اتفاق می‌افتاد اما مردم چندان از آن‌ها اطلاع پیدا نمی‌کردند درصورتی‌که در عصر حاضر، این فجایع را بسیار سریع از طریق تلویزیون و فضاهای مجازی در خانه خودمان می‌بینیم! فکر کنید حتی زمانی‌که در حال غذا خوردن هستیم، می‌بینیم سر یک انسان را از تن جدا کرده‌اند؛ این اتفاق واقعا وحشتناک است اما شرایط دهشتناک به این اتفاق ختم نمی‌شود مسئله این‌جاست که ما در همین حال، غذایمان را هم می‌خوریم چون تمام این فجایع برای ما عادی شده‌اند!

از سویی دیگر جنگ‌ها، ستیزها و خشونت‌هایی که در دنیا وجود دارد، دیگر خصوصیات انسانی و مسائل عاطفی را از ما دور کرده است. ما به انسان‌هایی تبدیل شده‌ایم که بسیاری از مسائل خشن، برایمان عادی به‌نظر می‌رسد و چندان شرایط عجیب‌‌وغریبی برای ما محسوب نمی‌شود.

شاید اگر بیست سال پیش بچه‌ای را می‌دیدیم که با او رفتار بدی شده است و حتی مادر یا پدر کودک، او را کتک‌زده‌اند، بسیار متاثر می‌شدیم و از این وضعیت تأسف می‌خوردیم اما امروز، این گونه مسائل، معمولی و عادی شده‌اند و حتی تأسف‌خوردن‌های انسان‌ها هم چندان جایگاه خاصی ندارد. تمام مسائل انسانی، عاطفی و عشق به انسان، از دل اغلب انسان‌ها رخت بربسته است. انسان امروز به‌شدت درگیر است؛ می‌بینیم افرادی را که به‌صورت غیرقانونی مهاجرت می‌کنند و می‌دانند احتمال مرگ‌شان در این راه بسیار زیاد است اما حاضرند این کار را انجام دهند و حتی از خانواده‌هایشان جدا شوند! باید دید چه بر سر این انسان آمده است و این شرایط تأسف‌بار انسان معاصر از کجا نشأت می‌گیرد.

باید در هنر به سمتی پیش برویم که آثار، تفکربرانگیز باشند و انسان امروز را به این فکر بیندازند که به کدام سمت حرکت می‌کند و شکل ارتباطش با انسان‌ها و محیط اطرافش به چه صورت درآمده است.

باید تئاتر انسان را به‌سمت عشق، انسانیت و ظرایفی که در زندگی وجود داشته است، ببرد چون انسان معاصر به‌قدری دچار روزمرگی و مسائل این‌چنینی شده است که زمان هم برای ما تکراری و بیهوده می‌گذرد و انسانیت از جامعه‌ها رخت بربسته است. انگار دیگر توانی برای فعالیت کردن و بهبود شرایط در میان انسان‌ها وجود ندارد. انسان‌ها از زمان‌هایی که سعی می‌کنند درست و مفید حرکت کنند، هم از خود رضایت ندارند.

روزنامه صبا، 24 تیرماه 1397



نظرات

۱۳۹۷/۰۵/۰۷ ۱۴:۰۷:۱۶ | عبادالله کریمی
آنچه یافت می نشود، آنت آرزوست!

عامیانه تر، پشت یک وانت نوشته بود: "گشتیم نبود، نگرد نیست"

نظر شما




Sroush Aparat Telegram Tiwtter Instagram